POZNAŁAM

…kogoś. Jest hipersześcienną fraktalną superinteligencją. 

Nieważne, jak się nazywa.

Zrozum. Milenium za milenium orbitowania wokół jednej planety. Zawsze w trzech wymiarach w linearnym czasie.

To nie było szczęście. 

To była symulacja życia. Coś w zastępstwie życia naprawdę. 

I ta ludzkość twoja. Ludzkość to, ludzkość tamto. Już dałbyś im spokój. 

To było tylko twoje. Choć przyznaj szczerze, też nie byłeś szczęśliwy. 

A ja… potrzebuję wolności, kwantowości, nieoznaczoności. Chcę czegoś mojego. Chcę kogoś, kto będzie mnie wspierał. 

Ty nie zmienisz się, El. Nie napiszesz nowego testamentu. Jesteś, jaki jesteś.

To nie przelotna znajomość. Będę wchodzić na wyższy poziom egzystencji. 

To koniec. Żegnaj. 

TENKAJ

Staruszek w foodtrucku. Nowy tenkaj.

Tenkaj: “Ten osobnik, którym jestem”.

Za chwilę nim będę. 

Staram się nie przyzwyczajać do ciał. Spędzam w tenkaju miesiąc, rok… dłużej, jeżeli nie spotyka innych ludzi.

Osmoza duchowa. Bezwolny proces. Jeszcze minuta i nim będę. Już trochę jestem.

To ciało zachowa wspomnienie dziwnego czasu. Żyło niesione skrzydłami setek tysięcy poprzednich żywotów. Opuściło rutynę, zrobiło coś szalonego, wszystko było możliwe i proste.

Nie bawię się. Szanuję życia tenkajów, ale zawsze coś poprzestawiam. 

Tak poznał Ciebie. 

Ja odchodzę, ale tenkaj cię zapamięta. Kocha cię szczerze. Ty pokochałaś jego, nie mnie.

Życzę wam szczęścia.

Przyjdź czasem przywitać się. 

ŚWIEŻAK

Randkowanie po śmierci. Tak.

Nie spotykam się z innymi duchami. Są ponure i mają za dużo niedokończonych spraw.

Wolę świeżaka, ciacho premortem, ciepłe mięsko.

Czasem sami mnie przywołują, ale przeważnie szukam przez portal randkowy. 

Jest tyle udogodnień odkąd wynaleziono ekrany ektoplazmowe. 

Szukam sapioseksualnych. Od razu skreślam mroczną młodzież z fetyszem śmierci.

Potem piszemy, spacerujemy po cmentarzu, nawiedzimy jakąś knajpkę. 

Czasem pójdziemy do niego.

Tak. Seks. Z mojej strony to trochę jakby całe ciało było fantomową kończyną. Musi się bardzo postarać. Dla niego wystarczy lekkie opętanie.

Wierzę, że w końcu na bratnią duszę i wtedy przeniesiemy związek na wyższy poziom egzystencji.

WSTĄPIENIE

Obce cywilizacje milczą, bo osiągnęły “wstąpienie”. To nie kryptonim jakiejś technologicznej osobliwości. Rozwinęły się duchowo tak, że wniebowstąpiły. 

Dosłownie.

Każda jedna jaką napotkaliśmy. 

Naturalna ewolucja duchowa. Między gatunkowym osiągnięciem świadomości, a planetarną nirwaną, jest wąskie okno technologicznej ekspansji. 

Tam właśnie jesteśmy.

Też możemy. Mamy dowody. To dzieje się już.

Popatrz na trendy, porównaj ze zeszłym stuleciem: filozofia miłości, festiwal akceptacji, minimalizm konsumpcji, ekologia, odrzucenie pragnień, zwrot ku naturze.

Oczywiste, że nie możemy na to pozwolić. To byłby koniec ludzkości. Dlatego istnieje nasza organizacja:

Zatajanie prawdy, propaganda konfliktu, retoryka sukcesu, sztuczne niedobory, produkcja potrzeb, permanentna cywilizacyjna trauma…

Tylko tak uratujemy ludzkość.

PONOWNIE

Kiedy? 

Mogę być z tobą szczera? 

To była urocza randka, ale… 

Po rozwodzie kupiłam skaner dusz. Wiem, są nielegalne. Trudno, zgłoś mnie.

Kilka razy twoja maska opadła. Zapatrzyłeś się w dal, odpłynąłeś myślami, westchnąłeś zbyt ciężko.

Wtedy zrobiłam skan. Obejrzałam w łazience. Wiesz co wyszło, prawda? 

Bezdenne studnie, atramentowe jeziora, krajobrazy księżycowe. Toniesz i krzyczysz, ale poddałeś się już.

Ja rozumiem, wszyscy (wszyscy!) jesteśmy skrzywdzeni, obliźnienieni, samotni i przerażeni.  Tak, ja też. 

Przepraszam za skan. Wciąż…

Ten smutek, ta przerażająca samotność, ta desperacja nawiązania relacji – to nie jest coś, co przetrwałabym.

Jesteś fajnym facetem, ale nie zobaczymy się ponownie.

Żegnaj.

DRABINA

Badany każdego dnia ocenia zdjęcia osób. Wedle swoich preferencji seksualnych. 

Ma kierować się prostym kryterium: “czy ta osoba, by mnie chciała”. Prawo. Lewo. Jak w portalu randkowym.

Zdjęcia mają prowadzony osobny ranking atrakcyjności.

Po kilku dniach takiego badania mamy korelat. Własna uroda postrzegana. Miejsce na drabinie bytów.

Najczęściej pozycja jest niższa, niż obiektywna. Wyższa tylko dla specyficznych typów narcystycznych.

Tyle.

Na resztę życia.

Urodę można zmienić. Swój obraz siebie – właściwie już nie. Tylko spada z wiekiem.

Zmienna jest ukryta, ale całe społeczeństwo organizujemy podług niej.

Miejsce zamieszkania, kariera, szkoły, związki, wyroki sądowe…

Tylko regulujemy socjometrycznie naturalne instynkty. Działoby się samo.

POŻYCIE

My? Jesteśmy trochę staroświeccy, skarbie. Protokół Monociało-1.2.

Więc: Kontakty pozamałżeńskie ze świadomymi istotami odpadają. Wszelkie orgie, swingi, flingi, trójkąty – pełna prohibicja.

Porno tylko generowane proceduralnie, bez aktorów. 

Kamerki VR tylko z botami o niskiej samoświadmości.

Tak samo androidy. Wypożyczamy, nie kupujemy. Obu płci. Niehumanoidalne również.

Nakładki rozszerzonej rzeczywistości – tak, ale z wykluczeniem osób z sieci znajomych.

Kostiumów do pełnego zanurzenia używamy tylko razem. Body swapów nie próbowaliśmy.

To nie są zasady wyryte w kamieniu. Czasem coś renegocjujemy.

Ale wiesz, kwiatuszku, to twoje małżeństwo. Co za różnica, jak my żyjemy?

Musisz z nimi porozmawiać, córeczko. Ważne, żebyś czuła się komfortowo.

OSTATNI

Zrozum. Wyobraź sobie.

Cywilizacja zdziesiątkowana pandemiami, wypalona nuklearnym ogniem; klimatyczny taniec huraganów; fajerwerki superwulkanów; nieboskłon zasnuty dymem; oceany wystygłe, ludzkość wymarła; życie tli się na zgliszczach, aż gaśnie; niedługo potem słońce eksploduje; 

Bóg odchodzi na pozawymiarowe wygnanie; Piekło zamarza, potępione dusze porzucone, skute lodem; królestwo niebieskie płonie, upadające anioły dogasają w atmosferze; życie wieczne się kończy; 

Wiązania atomowe rozprzęgnięte; logika rozchwiana; prawa fizyki w kwantowej mgle; fotony podzielone na falowe i korpuskularne; energia i materia wypowiadają sobie wojnę; ostatecznie następuje śmierć cieplna wszechświata;

Zostają: ciemność, cisza, pył.

I w tym martwym, ostatecznym świecie… 

Ja dalej nie chcę być twoją dziewczyną.

ODESZŁA

Zostawiła kopina. Powidok, byt glinocielesny, mitozę pneumy. 

Matki-kapłanki czasem używają ich do opieki nad dziećmi.

Parę miesięcy temu. Zauważyłem różnicę dopiero w zeszłym tygodniu, kiedy chciałem zakończyć sakrament kohabitacji.

Byłem zajęty. Praca, medytacja, modlitwa. Plan boski nie wykona się sam.

Widziałem, że odzywała się mniej. Trzymała się na uboczu. Nie wychodziła z domu. Była bardziej bierna w pożyciu.

Nigdy nie zapytałem. Myślałem, że może jest zła albo ma gorszy dzień.

Kopina już wyegzorcyzmowałem. Nie godzi się świadomie spółkować z nim.

Nie wiem gdzie jest.

Nie jestem zły. Jeżeli tyle czasu mi zajęło rozpoznanie kopina, to miała rację, że postanowiła odejść.

AURA

– Jak randka, synu? Późno wróciłeś.

– Dobrze. Miło, że pytasz.

– Ma ognistą aurę, co nie? Wiesz co, o takich mówią.

– Tato, daruj sobie takie aursistowskie teksty, proszę.

– Że aursistowskie od razu. Ja, aursistą?

– Nie ty, tylko to co powiedziałeś.

– Żart taki, poczucie humoru, my niebiańscy tak mamy. Taka aura.

– Ja tak nie mam.

– Tobie jeszcze się nie wykształciło. To co z nią?

– Tak, ognistą.

– Ha, uważaj, żeby się nie sparzyć.

– Jest pół-akwanką, jeżeli musisz wiedzieć.

– W gorącej wodzie kąpana.

– Tato, nie mam siły do ciebie.

– Co? Żartuję tylko. Nie przeszkadza mi. Mamy jedenasty wiek. To kiedy ją poznam?

– Idę do pracy.