NEGKOŚCIÓŁ

/ Rafał Cywicki / Dodaj komentarz

Oczywiście, że boga nie ma. Dlatego założyliśmy nasz Kościół Negatywnej Przestrzeni.

To specyficzna forma radykalnego ateizmu.

Ostatnie stulecie to dyskredytacja wszelkiej wiary, stuletni kryzys teodycejski, falowe rewolucje wartości i moralności… Nieobecność boga stała się oczywista, a jednocześnie zostawiła dziurę w rzeczywistości.  Ta dziura, ta potrzeba, ten głód boskości ma kształt, smak, architekturę.

Boga nie ma, nigdy nie było, ale gdyby był, wypełniłby tę pustkę, w taki właśnie sposób. Można spierać się co do szczegółów: płci, przymiotów, symboli; ale mgliste kształty są oczywiste: miłość, dobroć, bezpieczeństwo.

To właśnie czcimy. To próbujemy pojąć.

A w praktyce?

Śpiewamy razem piosenki raz w tygodniu.

NAJGORZEJ

/ Rafał Cywicki / Dodaj komentarz

Urodziłem się w domu o szarych ścianach. 

Dom stał na smutnej ulicy w przygnębiającym miasteczku, gdzie nic się nie dzieje. 

Miałem smutną matkę, gniewnego ojca, rozczarowane rodzeństwo, wycofanych dziadków, niewielu przyjaciół. Wszyscy żyli, jakby chcieli być gdzie indziej.

Żyłem w niespokojnych czasach w ponurym kraju z tragiczną historią. Nikt tu nie był zadowolony, nawet, gdy miał wszystko.

Była to popielna planeta orbitująca przygasające słońce w Galaktyce Łez, części Megagromady Żalu w Uniwersum Anhedonii, gdzie życie dopiero powstało, a już było wszystkim zmęczone.

Naszą odnogę wieloświata zwą „Straconą Szansą”. Nikt jej nie odwiedza.

Mamy takie przysłowie: Wszędzie źle, ale w domu…

MYŚLEĆ

/ Rafał Cywicki / Dodaj komentarz

Najważniejsze, że nie trzeba myśleć.

Bo gdy czegoś nie wiem: 

Skaner mózgu rozpoznaje stan pytający. Czerwony alarm. Stres niewiedzy. Obraz ze skanera interpretują wstecznie wyszkolone boty, by utworzyć prompt.

Sieć neuronalna analizuje bodźce zebrane przez czujniki zaszyte w ciele. Feed z ostatnich godzin tworzy kontekst zapytania.

Automatyczne zadanie leci po sieci 10G do najbliższego banku danych. 

System już wie, zna odpowiedź na pytanie, którego jeszcze nie zadałem. Musi tylko skompresować odpowiedź. Czasem wielokrotnie bym zrozumiał. 

Setna sekundy. Znam odpowiedź, zanim ubiorę pytanie w słowa. 

Czy…

Tak.

Nieniedwadzieściatrzytakżółterazdorokunietaknie.

Natychmiastowa wszechwiedza.

Jak to było kiedyś nie wiedzieć?

Najważniejsze, że nie trzeba myśleć. 

WYPRAWA

/ Rafał Cywicki / Dodaj komentarz

Wygląda jak wieża czarnoksiężnika, ale to statek skierowany ku niebu.

Kadłub wykuty z mithrilu przez krasnoludzkich kowali run. Jest hermetyczny. Wewnątrz dwa portale do planów żywiołu powietrza generują tlen. Wejść na pokład można jedynie przez teleportację.

Początkowo w niebo wyniosą go smoki. Widzisz uprzęże? Na wyższą orbitę wzleci, pchany kanonadą kul ognistych dziesiątego poziomu. W nieważkości poruszać się będzie zaklęciami telekinetycznymi, by oszczędzać manę.

Załoga składa się z długowiecznych elfów, ale i tak większość podróży spędzą w stanie petryfikacji. W czasie kamiennego snu za podróż odpowiadać będą obsydianowe golemy.

U celu założymy punkt teleportacyjny. Cała planeta nasza.

Kiedy? 

Kilka tysiącleci.

ANTYTEZA

/ Rafał Cywicki / Dodaj komentarz

Istnieje idea zdolna zabić świat. 

Antyteza. 

Wszyscy, którzy poznali ją nie żyją. Zagłodzili się. Pod ciężarem Antytezy jedzenie traci sens. 

Biografie archeologów-samobójców opowiadają o pradawnych cywilizacjach, które zniknęły nagle, pogrzebane pod antytetycznymi objawieniami.

Szkoły filozoficzne, badające Antytezę, wymazywano z historii; ich niedokończone dzieła palono, by nie stały się nasionami samobójczych kultów.

Spostrzegliśmy (pozostali nie żyją już) jej kształt w negatywnej przestrzeni współczesnej popkultury.

Tyle ustaliłem: Antyteza jest nieodzowna. Jej moc jest obezwładniająca. Świat istnieje, bo ją skrzętnie ukrywa.

Religia, sport, rodzina, narody, tożsamość, muzyka… dystrakcje, byśmy nie spoglądali w otchłań.

Gdy zrozumiesz… Dojrzysz choć rąbek tajemnicy…

Tak trudno odwrócić wzrok.

BÓG KANAŁÓW

/ Rafał Cywicki / Dodaj komentarz

– Stawiasz wyzwanie temu, który samodzielnie położył ośmiu czempionów królestwa? Klękaj, śmiertelniku, albo poznasz, co to ból!
– Nie jesteś żadnym bogiem bólu. Ledwie marnym zimnomantą. Synem kowala zapewne.
– Skąd… skąd wiesz?
– Jako cyrulik królewski robiłem sekcje poległych bohaterów. Co łączyło ich wszystkich? Ubytki w zębach, próchnica, zapalenie dziąseł i przyzębia. Nie władasz żadną magią bólu. Punktowym zaklęciem zmrożenia drażnisz naruszoną miazgę zębową. Dlatego rządzisz tu w kanałach, gdzie stan uzębienia jest najgorszy. A tę sztuczkę musiałeś wymyślić patrząc, jak twój ojciec rwie zęby.
– Moja magia! Nie działa na ciebie!
– Szczotkuję zęby szałwią od dziecięctwa. To koniec twej tyranii. Idziesz ze mną.

KREACJA

/ Rafał Cywicki / 1 Komentarz

Broń masowej kreacji. 

Nuklearny atak na noosferę planety, platoniczna bomba memowa. 

Więcej kontentu w każdej minucie, niż są w stanie przetrawić przez całe życie. Mózgi kipiące treścią, produkujące i konsumujące puste frazesy. Permanentny remix, sequel, remake.

Powolna eksplozja przyspiesza wykładniczo.

Każda cenna myśl zatopiona w oceanie szumu. Każda wartość dialektycznie zmielona na pył. Każde kłamstwo i prawda powtórzone milion razy do utraty znaczenia.

Wszelkie wzory do naśladowania – wyblakłe kalki, swoje własne parodie.

Społeczeństwo rozdrobnione na skłócone fandomy. Kultura zradykalizowana, a jednocześnie apatyczna. 

Jeszcze tylko dziesięciolecie. Nic wartościowego już tam nie powstanie. Żadnej zgody nie będzie.

Wtedy atakujemy Ziemię w materii.

Publikacja w Zapomniane Sny

/ Rafał Cywicki / Dodaj komentarz

Spieszę donieść, że moje opowiadanie możecie przeczytać w najnowszej antologii od ekipy Zapomniane Sny „Na krawędzi pojmowania”.

Opowiadanie nosi tytuł „Pieklanin” i jest króciutkie hard SF pierwszego kontaktu z humorystycznym zakończeniem. Nasz bohater dostaje niewdzięczne zadanie spotkania z przybyszami z obcego wymiaru, pod bacznym okiem całego świata i na celowniku broni automatycznej. Komplikacji dodaje fakt, że przybysze wyglądają, jak… szatan.

Jeżeli brzmi to fajnie to zapraszam do lekturki. Nie znam pozostałych opowiadań, bo będę dopiero czytał, ale też zapowiadają się fajnie. Zachęcam również do wsparcia inicjatywy charytatywnej, którą sugeruje wydawnictwo. Ja wsparłem i to bardzo fajne uczucie.

OCZYWIŚCIE, ŻE

/ Rafał Cywicki / 1 Komentarz

Gęstość jego języka sprawia, że najprostsza odpowiedź zamienia się w tyradę. To matrioszkowa konstrukcja znaczeń, warstwowy koktajl symboli. Ważne są gesty, kontekst, pauzy, intonacja. Każde słowo ma etymologię, sieć frazeologiczną, echa innych języków. 

I negatywna przestrzeń: ważne jest to, co zostało przemilczane.

Silikonowy glej próbuje tłumaczyć. Zawiesza się w semantycznej rekurencji. Błąd overthinkingu. 

Puszczam na zawężonej sieci skojarzeń. Wypluwa wersję tl;dr:

„oczywiście, że wciąż cię kocham”

oraz cztery strony przypisów. 

On robi już coś innego, gdy ja wciąż dekoduję tlumaczenie. Wie, że zajmie mi to kwadrans. Niewypowiedziane: „Wrócimy do tego potem”. Rozumiem już bez gleju.

Zachciało mi się pokochać Ziemianina.

Przerwa w działaniu bloga

/ Rafał Cywicki / Dodaj komentarz

Hej, Czytelnicy,

Postanowiłem, że na jakiś nieokreślony czas zawieszam publikowanie miniaturek na blogu. Powodów jest trochę, są raczej moje i osobiste.

Może wrócę za jakiś czas, może nie. Pisać nie przestaję, ale jeżeli cokolwiek to może popróbuję jakieś dłuższe formaty. Może nawet książkę, kto wie?

Czasem będę tu wrzucał informacje jeżeli coś fajnego się wydarzy w mojej literackiej karierze. Tymczasem dziękuję wam wam za wasze towarzystwo w tej literackiej podróży, pozdrawiam i życzę miłych lektur, dłuższych i krótszych.

Rafał Cywicki