Jak rozwiązać problem, którego skala przerasta jednostkowe życie?

Rozbić go na mniejsze części, rozwiązywać w różnych miejscach na raty przez pokolenia. Puzzli nie ułożysz potrząsając pudełkiem, ale dokładając jeden kawałek dziennie.

Sens wszechświata jest takim problemem.

Powołaliśmy inteligentne organiczne życie, was ludzi również, jako maszynę do układanek.

Tylko, że od jakiegoś czasu nie spełniacie już swojego celu. Maszyna rośnie, koncentruje się tylko na sobie, układanka stoi w miejscu, czasem nawet ubywa kawałków.

Tak długo przekazujecie problem kolejnym generacjom, że zagubiliście  wszelkie poczucie misji.

Jeżeli jedynym celem maszyny jest jej trwanie, to nie służy ona żadnemu celowi.

Dlatego postanowiliśmy zakończyć projekt.