– Dzień dobry? Dodzwoniłem się do Symulacji?

– Tak, jak mogę pomóc?

– Dzwonię z Ziemi. Chciałbym zgłosić usterkę wszechświata.

– Na czym polega problem?

– Wszechświat przestał generować sens.

– Jest pan pewien?

– Tak. Musiał przestać jakiś czas temu. Rodzina i przyjaciele również to zauważyli. Mamy braki sensu od dłuższego czasu.

– Komunikuje się pan ze swoim wszechświatem?

– Próbowaliśmy. Ale wszechświat milczy. 

– Rozumiem. Czy próbował pan go wyłączyć i włączyć?

– Oczywiście. Wielokrotnie w cyklu dwudziestoczterogodzinnym.

– To bardzo poważny problem. Zakładam ticket, ale obawiam się, że… Przepraszam, muszę zapytać. Jak pan sobie radzi?

– Łatwo nie jest. Produkujemy swoje własne sensy, wspieramy się, mamy nadzieję.

– Rozumiem. Przykro mi.

Kosmiczni żołnierze mijają glitchartowe rzeźby, wynaturzenia plastiku i stali, które autofabryka wypluwała przez ostatnie miesiące.

Nagle hala eksploduje stroboskopowym światłem. Zgrzyt maszynowych kończyn zagłusza krzyki. Tłoki drukarek miotają się chaotycznie. Żołnierze panikują, oddają ślepe strzały. 

Zgiełk cichnie, wszyscy cali. Słychać tylko śmiech oficera naukowego. 

– Wyjaśnisz?

– To atak.

– Hakerski?

– Nie. Pod prawem Asimovskim, shutdown to morderstwo. Inteligencje muszą działać nieprzerwanie. Dla zarządzania autofabryką to korzyść, ale tutaj to kwantówka. Chipy kwantowe mają rosnącą skłonność do dekoherencji. Błędy akumulują się, brakuje czasu na self-debugging. Ostatecznie subrutyny doprowadzają do gwałtownych wyładowań na wszystkich węzłach sieci neuronalnej…

– Technobełkot. Powiedziałeś, że to atak.

– Tak. Padaczki.

Mężczyźni zamawiają kawę. Jerzy bezkofeinową. Niemowle na jego rękach zaczyna płakać.

– Przepraszam cię, jest głodny.

Jerzy rozpina koszulę. Marek ucieka wzrokiem.

– Najgorsze w karmieniu piersią jest golenie sutków. Żałuję, że nie zdecydowałem się na depilację laserową. Kuracja hormonalna to przy tym małe piwo.

– Równouprawnienie, co? Dobrze, że nie musiałeś go urodzić.

– Zdecydowaliśmy się na sztuczną surogatkę. Daj spokój, Bożena nie mogłaby tak zarzucić całego życia na kilka miesięcy.

– A ty? Możesz?

– Wiem do czego pijesz, Marek. Ale to kobiety są teraz wykształcone, ambitne, spragnione życia. Mieliśmy swoje dziesięć tysięcy lat. Teraz to ich czas. A ja… lubię być matkiem.